donderdag, augustus 30, 2007

Zo trots op ons manneke



We zijn zo trots op ons manneke. Vandaag heeft hij van acht uur tot bijna twaalf uur in de PET, CT en ook nog even in de MRI-scan gelegen, want ze vonden dat hij een vergrote blaas had, dus die moest nog even extra worden gecheckt. En hij gaf geen kick terwijl hij in die enorme tunnels lag. Ik had door een opening contact met hem en zat met een loden schort voor Pinokkio, Thomas en Woeste Willem te lezen en het verhaal van de mol die zich afvroeg wie nou toch op zijn kop gepoept had werd door Daniel zelf voorgelezen/voorgedragen. Dat kleine kopje ingesnoerd omdat ie niet mocht bewegen.... En een toch wel mooi verhaal. Gien werd in 2000 met loeiende sirenes naar het OLVG gebracht. Diagnose was toen acute nierbekkenontsteking. Vijf dagen later bleek het kanker te zijn. Maar ze had in de tussentijd een knuffel gekregen en die noemden we kniertje (verwijzing naar de nier). Daniel heeft die knuffel van mama Gien deze week gekregen omdat die knuffel haar had geholpen om beter te worden van dezelfde ziekte. En nu vertelt Daniel aan iedereen in het zh dat zijn knuffel Kniertje heet en dat 'toen mama ook bij jullie was' Kniertje mama hielp om beter te worden. Mooi he!We zijn boos dat we zo'n slechte loterij hebben getroffen, twee keer kanker in een gezin, maar we zien wel hoe het Daniel helpt als Gien vertelt dat ze dezelfde ziekte had, en ze hem kan steunen met de chemo. In één moeite door vertelde Daniel overigens ook aan de verpleegkundige dat ie mama soms maar stom vindt hoor, want dan is ie aan het spelen en dan komt ze zomaar met de stofzuiger. Nou dan gaat ie maar snel boos naar zijn kamer. Zo!



4 augustus
Daarnet om negen uur is Daniel geprikt op zijn bloedplaatjes en als die goed zijn (dus als hij goed aan het herstellen is van zijn eerste chemokuur) dan horen we rond de middag of hij even naar huis mag voordat de volgende kuur gaat starten. Ik weet nog niet wat we gaan doen, maar lekker genieten vast wel Ik vind het wel spannend, want we krijgen een heel regiment aan pillen en antibiotica mee en Gien krijgt nu een korte cursus thuisverpleging in het ziekenhuis.



Estella heeft haar Dajel weer terug.
Helaas! Het genieten liet wel even lang op zich wachten. Het was heel fijn dat Daniel thuis was, maar Estella en Daniel hadden elkaar sinds maandag niet meer gezien en ze moesten erg aan elkaar wennen Veel huilpartijen, opstandige driftbuien van Estella en verdriet van Daniel. Maar goed, soms hadden ze ook opeens van die momenten dat ze elkaar toch opzochten. Verder was Daniel ook een beetje opstandig vandaag. Het is ook allemaal niet wat voor zo'n manneke van vier. Morgen gaan we het Amsterdamse bos in en picknicken op een veldje. We kunnen helaas niet naar het zwembadje want Daniel loopt met een broviac (een hele kast in zijn borstkas met twee open verbindingen) dus we moeten wel heel hygiënisch te werk gaan en water kan gewoon niet. Verder vind ik het maar wennen dat ik mijn ventje letterlijk met (latex) handschoentjes moet aanpakken vanwege de chemo als ie naar het toilet is geweest. Het medicijnschema loopt goed. We hebben alle potjes en doosjes op de kast gezet en we hebben een mooi en vooral overzichtelijk schema van het ziekenhuis meegekregen. Maar het belangrijkste is dat Daniel zich redelijk goed voelt. Dat geeft hoop voor de volgende kuur die alweer donderdag begint en vijf dagen gaat duren. (Tijdens Estella's verjaardag ). Maar, een heerlijk gevoel hoor, al mijn liefies weer onder één dak voor een paar dagen.

6 augustus: De kolf is weer uit de kast!
We zijn echt helemaal stil van zoveel aandacht van iedereen en die kaarsjes hielpen vast, want Daniel heeft zich als een kanjer door zijn eerste kuur heengeslagen. En voor mijn gevoel ook dankzij een dagelijkse portie van 20 cc moederchocomelk (die moedermelk is van mij en die choco van de Nesquik anders lust-ie het niet )Ik hoop in de loop van de weken meer te kunnen geven, maar ik had al een half jaar niet meer gekolft dus het is weer even wennen.


1 augustus

8 augustus: Buikpijn, buikpijn!
Het was zo leuk de afgelopen dagen thuis. Zo gewoon en afgezien van de vermoeidheid was Daniel ook gewoon Daniel. Vanochtend zijn we naar de pannenkoekenboerderij geweest met hem om nog even iets gewoons, iets leuks te doen. En dan merk je wel dat Daniel zichzelf toch niet helemaal is, na drie hapjes pannenkoek wil hij eigenlijk liggen. Hij heeft toen bij mij op schoot gelegen. Je ziet mensen kijken naar hem, zo'n grote jongen in een buggy en dan ook met draden die onder zijn t-shirt uitpiepen. En vanmiddag was het dus weer ziekenhuistijd. Een nieuwe kuur wacht. En het sloeg hard toe, merkte ik, na ruim vier dagen thuis. Daniel vond het zelf wel prima om te gaan, maar toen ze gelijk na binnenkomst drie buisjes bloed afnamen vond hij het gelijk al weer een stuk minder. En ja, hij had weer een andere kamer en die was nog helemaal kaal, dus het inrichten met al jullie kaarten en tekeningen kon weer beginnen.
Estella zelf is erg bezig met 'ziek' en 'ziekenhuis'. Vanmiddag op het kdv na haar middagslaapje had ze gezegd dat ze zelf ziek was "Estella eef koorts, isj ziek, isj warm, moe naa zjiekenuis". Het arme poppetje. En ik rol maar zo'n beetje door. Heb deze week de benzinedop op de auto laten liggen bij het tankstation, had gisteren de lichten aan laten staan, dus nu is de accu leeg. De hele dag door gebeuren dat soort dingen. Niet dramatisch, maar wel onhandig. Ik wil dit gedeelte van deze film overslaan en over vijf maanden weer wakker worden..... Maar het kan gewoon niet

11 augustus
Het is begonnen. Vandaag de derde dag van de tweede kuur en Daniel is nu echt ziek aan het worden. Hij blijft er rustig onder, wil veel slapen. Vannacht kreeg hij een infuus met chemo (het gaat met intervallen van 12 uur vandaar ook 's nachts) dus we hadden een onrustige nacht erop zitten met steeds verpleging aan zijn bed en piepend infuus. Vanochtend heeft hij twee keer gespuugd en geheel tegen zijn stijl maar een halve boterham gegeten. Verder heeft Daniel nu ook een sticker op zijn deur dat je alleen met gedesinfecteerde handen naar binnen mag. Daniel is wel heel lief, geduldig en knuffelig. Ik heb zoveel bewondering voor hem.Zo, en nu ga ik de hele dag kroelen met Estella want die mag ook niet vergeten worden. Maandag is ze jarig, maar gelukkig weet ze van niks en hopen we haar verjaardag over een dag of tien te kunnen vieren tussen deze kuur en de volgende in als Daniel een klein beetje is opgeknapt. Estella krijgt het steeds moeilijker, ze is weer gaan kruipen en haar zindelijkheid was van korte duur. Dat snap ik ook wel, want met een vieze luier krijg je aandacht en die komt ze nu echt tekort.

13 augustus
Daniel 'leest' Chemo Casper aan iedereen voor die bij hem op bezoek komt. Hij kan het ook heel goed. Ik zag ook dat Chemo Casper op internet staat op de site van www.kinderkanker.nl. Als je die link aanklikt kun je het hele verhaal lezen. Gisteren vroeg een jongen op de gang van het ziekenhuis toen ik met Daniel aan de wandel was aan mij "wat heeft dat jongetje" en Daniel antwoordde toen zelf "Ik heb foute cellen".

21 augustus
Er is op de VU een hele pedagogische dienst en die ontfermen zich gelijk over alle kinderen. Daniel heeft zijn eigen pedagogisch medewerkster, Sonja, en iedere ochtend is er in de speelkamer een uurtje spelen onder begeleiding zonder ouders. Dat is tussen half tien en half elf en laat nou net om half tien de overdracht van de mama's naar de papa's of vice versa zijn (wij wisselen nacht en dagdiensten per stel) en dan kunnen we even rustig bij een kop koffie bijpraten. Verder is er een juf, Wil, die de kinderen werkjes geeft en contact met de basisschool houdt en met de leerkracht. De manier waarop ze de kinderen informatie geven is ook zo goed en uitgedacht. Zo krijgt ieder kind een eigen kralenketting. En voor iedere goede dag, iedere slechte dag, iedere prik of medische ingreep krijg je een kraal. Verder zijn er boekjes over chemokasper en radiorobbie die de kinderen komen helpen. De kinderen krijgen alles eerlijk te horen, maar wel met kindertermen. De slaapdokter komt dan langs met toverzalf als Daniel een punctie krijgt. De cliniclowns komen langs om eens te lachen. Vorige week kwam de regenboogboom en kreeg Daniel een kristal en mocht ie een wens doen en Daniel wenste dat ie volgend jaar met El Al naar Israel zou vliegen naar safta en saba strand (opa en oma wonen aan de middellandse zee). Echt ontroerend!En verder komt een keer in de maand de dierenboerderij langs met konijnen, hamsters en cavia's. Het is een hele aparte wereld, die kinderafdeling daar.En wij hebben een maatschappelijk werkster toegewezen gekregen waar we een heel fijn contact mee hebben. En die probeert ons er een beetje doorheen te loodsen.

23 augustus
Daniel is onverwacht opgenomen. Daniel werd gisteren zieker en zieker, bleef maar koorts houden en ook had hij een soort aften in zijn mond. Vanochtend naar de poli geweest van de VU en hij kon gelijk blijven Zijn soldaatjes zijn nog een beetje teveel omgevallen (witte bloedlichaampjes) en er moeten nieuwe soldaatjes gekweekt worden en dat kan pas als de infecties zijn verslagen met nieuwe antibiotica. Gelukkig uit het infuus, want Daniel begon al te gillen dat ie niet weer ambiotica wilde. Hij moet tot zondagmiddag in isolatie. Ik ga nu even zijn speelgoed bij mekaar rapen en het naar hem toe brengen. Ik hou jullie op de hoogte (en schrijf het zo dus even van me af).

Gien schreef vandaag aan vrienden en familie:
"Sinds gisteren heeft Daniel koorts en is qua energie flink aan het verzwakken. Tot gisteren toe zagen wij niet dat we te maken hebben met een (uiterlijk) zieke Daniel. Hij heeft de eerste twee kuren goed doorstaan op wat kleine bijwerkingen na, maar niet benoemenswaardig.
Hij is vanmorgen in de VU opgenomen omdat hij te lang en teveel koorts heeft en zijn witte bloedcellen zijn te laag om dit op te kunnen vangen. Hij krijgt voor de komende drie dagen anti-biotica in het ziekhuis en hopelijk mag hij dan zondag in de middag weer naar huis tot woensdagavond. Eigenlijk moest hij pas volgende week woensdagavond weer terug naar het ziekenhuis om op donderdag aan zijn derde kuur te beginnen.Pas nu gaan we onder ogen zien hoe ziek hij is. Hij ziet pips, krijgt last van blaren in zijn mond en verliest sinds vanmiddag zijn haar.
We zijn blij dat hij op dit moment weer in het ziekenhuis is, want hij is te ziek om thuis te zijn. Het valt ons telkens weer op hoeveel hij meewerkt en optimistisch gezind hij is. Hij is als het maar enigszins kan gevat en vrolijk. Voor ons als ouders wordt het zwaarder als we zien hoe meer hij verzwakt, maar met zijn humor en die van ons moeten we ons allen er doorheen slepen. We leven met de dag en onze emoties gaan op en neer. Ben wel zeer opgelucht dat de uitslag van mijn ct-scan goed is."

En we kregen dus gelukkig ook een keer GOED NIEUWS: de uitslag van Gien haar scan was goed!!!! We hebben teveel kanker op ons bordje gehad de afgelopen jaren.

24 augustus
Uit mijn aantekeningen: "Hij heeft gehuild in zijn slaap en hij wil niet echt eten. Het wil allemaal niet vlotten. Het is voor de eerste keer dat ie echt heel verdrietig is." Gelukkig kon ik later op de dag noteren: "Hoera! Daniel zijn witte bloedlichaampjes stonden gisteren op 0,7 en vandaag op 2,4. Ik heb totaal geen verstand van die cijfers, maar weet wel dat dit goed klinkt".

26 augustus
Daniel is gelukkig vanavond thuisgekomen uit het ziekenhuis en hij heeft lekker zitten spelen met Estella. Woensdagavond om zes uur moet hij weer binnen zijn, dus we gaan nog even lekker van hem genieten.

Ons eigen Nine Eleven

En de wereld was nooit meer hetzelfde!
Dit was de opzet die ik schreef voor de mail aan vrienden, bekenden en familieleden.

“Ik heb verschrikkelijk slecht nieuws en we kunnen alleen maar huilenom de nachtmerrie waar we ons nu in bevinden. Gisteren kwam de uitslagvan de patholoog van het AMC nav de operatie van vorige week, omdat zetoch twijfels hadden blijkbaar (en die hadden ze ons niet verteld). Ons Daniel heeft lymfeklierkanker (non-hodgkin). Hij is vanochtend opgenomen op de afdeling kinderoncologie van de VU en gaat morgen onder narcose voor een beenmergpunctie.Volgende week dinsdag begint de eerste van een lange serie chemokuren,voorlopig gepland voor de komende zes maanden. Die hij dan ook vooralin het ziekenhuis zal doorbrengen vanwege alle complicaties. Mag ik in ieder geval ook een oproepje aan jullie allen doen om ons te ondersteunen het komende half jaar omons ventje hier doorheen te slepen. En ons meisje niet te vergeten.Heel erg was ook dat ik me op het vliegveld van Moskou bevond toen het slechte en onverwachte nieuws uit Nederland kwam en er ging geen vlucht meer naar Amsterdam, dus ik heb in mijn eentje dit moeten verwerken in de transferruimte van Sjeremtjevo in een tot bunker omgebouwde cel van het Novotel hotel tot ik vanochtend eindelijk in het vliegtuig naar Nederland kon stappen. (Ik was onderweg naar Kyrgyzstan en had alleen een visum voor die voormalige Sovjetrepubliek en mocht dus Rusland niet in. Ik had dus een bewaker naast me en moest overnachten in een afgesloten vleugel van het Novotel).

26 juli
Ik ben naast verdrietig ook zo kwaad en ik kan het nog steeds niet geloven: mijn gezonde mannetje, die nb 11 maanden lang volledige borst heeft gekregen en wel in fenomenale hoeveelheden en tot 18 maanden de borst zowiezo heeft gekregen naast zijn vaste eten. En dan hoort ie toch tot het kleine groepje kinderen en het hele zeldzame groepje kleuters dat kinderkanker krijgt. Daar kan ik nou heel hard om vloeken en huilen....

26 juli
En nou til ik Estella vanochtend uit bed, zit ze onder de rode vlekken... En nou kan ze dus nergens naar toe. Die koorts van vorige week was dus het begin van de incubatieperiode van de waterpokken.Om het nog erger te maken, ook mijn opa is deze week overleden. Mijn vader en moeder zijn dus morgen wel bij de begrafenis en daarna komen ze hier naartoe en nemen ze na het weekend Estella mee. Ik hoop in ieder geval wel dat Daniel een beetje van die kant genen heeft, want die mannen worden allemaal verschrikkelijk oud. Daniel heeft goed geslapen, hij heeft 2,5 liter vocht toegediend gekregen en medicijn voor zijn nieren en hopelijk krijgt hij vanochtend al de beenmergpunctie want anders moet hij de hele dag nuchter blijven. De tranen stromen nog steeds over mijn wangen en mijn kleine meisje huppelt steeds om me heen en oh wat is ze lief en coöperatief. Ze vraagt aan mij of ze ergens mee mag spelen en dan is ze zo lief. Ze komt alleen zo nu en dan een kusje geven en laat me verder een beetje met rust. Gien is nu naar het ziekenhuis om Moshe af te lossen en ik ga deze middag even langs en ga dan vanavond om er te gaan slapen.

27 juli
Estella zit onder de rode vlekken, van top tot teen dankzij de waterpokken. Maar ze heeft er gelukkig geen last van. Ze is erg gezellig, maar staart wel veel voor zich uit en wil alleen maar met Dajel speelgoed spelen, op Dajel zijn stoel en fietsstoel zitten. Ze gaat deze week bij mijn ouders logeren, want ze mag niet naar het kdv.En wij, wij proberen een beetje door te leven en ik leer heel veel van mijn buurvrouw in de VU. Haar zoon heeft nu al twee maanden chemo en zij woont zo ongeveer bij hem in, want ze komen uit Hengelo.

28 juli
En de vragen blijven. Uit de punctie, de biopsie van half juni, kwam een infectie met een atypische micobacterie naar voren. Welke dat moest nog worden uitgezocht. Hebben ze er toen overheen gekeken en was het én én? Of zat het er echt nog niet? Vragen, vragen, vragen....
En het wordt alleen maar erger. Gisteren was de beenmergpunctie en Daniel zat er helemaal door. Vannacht had hij een hele slechte nacht. Hij heeft drie keer in zijn bed geplast (en hij is al twee jaar dag en nacht zindelijk) ook vanwege het enorme infuus dat op hoogste stand stond om zijn nieren door te spoelen. Hij was in paniek. Heel erg. Dit is een voorproefje dus van wat ons nog te wachten staat. Maandag horen we alle definitieve uitslagen. Vanavond was hij wel ok. Hij maakte weer wat grapjes en zag er maar gek uit, want de kapper was langsgeweest met de tondeuse en al zijn lange haren zijn eraf. Dit om de shock de komende weken wat minder groot voor hem te maken. Dan vindt ie geen lange haren op zijn hoofdkussen. Ik hoorde van Jack dat Daniel vanavond Black Beauty zat te kijken en toen was het paard ziek en de verzorger bleef bij hem en toen zei hij, kijk, die blijft ook voor Black Beauty zorgen, net zoals wij bij jou blijven slapen. En toen zei Daniel ook, ja en ik ben nog lang niet beter, he. Hij heeft het zo door. Hij heeft het ook helemaal niet over naar huis gaan, omdat hij gewoon aanvoelt dat dat geen optie is. Maandag gaan we samen met de pedagogisch medewerkster ook het boekje Chemo Kasper met hem lezen. En dan denk ik aan anderhalve week geleden: we hadden op zondag een feestje en toen rende en dolde een gezond ogend jongetje de hele middag in het rond. En een paar dagen ervoor hadden we een lekke band in het Amsterdamse bos en toen moesten we drie kilometer naar huis lopen en Daniel sprong in plassen, ging de struiken in, stond overal met stokken in te peuren en hield eigenlijk niet op met rennen. Hoezo ziek? Hoezo kanker? Ik snap het niet. Laat dat in ieder geval een goed teken zijn. Ik hoop het zo. Als ik bij hem ben gaat het goed met me, maar zoals nu, ben ik alleen en alleen maar bang en misselijk. En wil ik wakker worden en weten dat het voorbij is, maar dit gaat in ieder geval nooit meer voorbij. Ons leven is definitief anders. Ik ga ook zomaar even proberen te slapen met een slaappil.


31 juli
Vanochtend hebben we een heel lang gesprek gehad met de oncoloog over het behandelplan. Stand van zaken tot nu toe: uit beenmergpunctie is gebleken dat het beenmerg hélemaal schoon is. Uit lumbaalpunctie is gebleken dat het hersenvocht HELEMAAL schoon is. Zijn hart en longen waren helemaal prima. Morgenochtend gaat hij een uur in de PET-scan om te kijken of er elders in zijn lichaam (oksels, liezen, buik) opgezette klieren zijn. Als de tumor nog alleen in zijn hals zit, dan wordt het vier maanden intensieve chemo. Als de tumor is uitgezaaid dan wordt het zes maanden. Dus we duimen dat het vier maanden wordt. Verder kregen we vanochtend al te horen met welke bijwerkingen we de komende twee weken te maken gaan krijgen (brandplekken in slokdarm, blaren in de mond en slijmvliezen, hele lage weerstand, veel ab, veel prednison, intensieve bewaking, sondevoeding) dat ik bijna flauw viel tijdens het gesprek. Verder nog wat goed nieuws: Daniel is echt geweldig!!! Gisteren was hij thuis en we hadden een topdag. Simea en Abel zijn komen spelen en daar kikkerde hij helemaal van op en wij ook van Hester 's Middags kwamen mijn ouders om Estella op te halen en toen zijn we nog een ijsje weesten eten bij de bosbaan. Hij wilde wel in de buggy daar naar toe, maar goed, hij wilde even naar buiten. 's Avonds ging hij in opperbeste stemming terug naar de VU en heeft mee geholpen om zijn kamer in te richten met al jullie fantastische kaarten .

Nu ligt hij onder narcose. De behandeling is begonnen. Hij krijgt nu via een ruggeprik de eerste kuur voor het hersenvocht en tegelijkertijd leggen ze twee lijnen aan via een broviac (zeg maar een soort van port a cath met twee openingen), zodat hij de komende tijd geen infuus aan zijn pols moet hebben voor de chemo en de medicijnen. Maar hij maakte nog grapjes in de OK, gelukkig!

De bult is weg ....


18 juli
Wat een heftige dag. Til ik vanochtend om half acht Estella uit bed, voelt ze gloeiend aan en komt er toch een kuch uit die longetjes... Aangekleed, zetpil gegeven en toch maar na een uurtje aanklooien naar het kdv gebracht. Daar trof ik gelukkig Fronie, die al voor Estella zorgt sinds ze een uurtje kwam wennen met 13 weken. Dus ben heel eerlijk geweest over Estella. En Estella mocht blijven. Ze was verder ook heel levendig. In het ziekenhuis duurde en duurde het maar. Om kwart over 8 had Gien me gebeld dat Daniel onder narcose was en dat ze de ok uit was. Om 12 uur hadden we nog niks gehoord. Ik liep alsmaar naar de balie, maar helaas, steeds geen nieuws. Om kwart over 12 was ie dan eindelijk op de verkoever, na een operatie van ruim 3,5 uur. Hij lag vast aan allerlei draden en kreeg pijnstilling via het infuus, wat er wel voor zorgde dat hij rustig lag te slapen. Hij kwam heel langzaam bij, hij werd even wakker toen het zuurstofkapje van zijn mond werd gehaald en hij schoot iets te schielijk rechtop waardoor hij moest overgeven. Toen ik om vijf uur wegging om Estella te halen van het kdv lag hij nog steeds te slapen. Moshe belde net om te zeggen dat hij al een klein beetje appelmoes en een paar aardbeien heeft gegeten en wat heeft gedronken. Maar zijn ogen draaiden nog wel steeds weg van de vermoeidheid. De chirurg kwam rond drie uur en die stelde dat ie nog na liep te zweten. Ze denken dat ze alles weg hebben kunnen halen, maar er was bijna geen snijvlak, zo geinfecteerd en vastgekoekt waren de lymfeklieren. Verder krijgt hij nu ab tegen mogelijke mondinfecties en moeten we afwachten hoe de zenuwen in zijn gezicht zich gaan herstellen.En nog een tegenvaller. De kinderarts heeft asthma geconstateerd.Zo nu even bijslapen voor de dag van morgen. Moshe ligt nu op het opklapbedje.

19 juli
De bult in Daniels nek werd groter en groter. Eigenlijk vooral de laatste 2 weken was ie enorm gegroeid, dat ging per dag echt met centimeters, zo leek het wel. Je zag zelfs een hele uitstulping in de nek als je hem van de rug bekeek. Gien was met Daniel naar het zwembad geweest en was zich helemaal lam geschrokken toen ze na het zwemmen met Daniel onder de douche vond en zijn bos haar nat en plat langs zijn hoofdje viel. Maar die bult is nu weg, gelukkig!!!!!!!

21 juli
Dank voor alle kaarten en alles gaat goed hier. Ons kleine mannetje is weer thuis maar wel met de belofte aan de dokter dat hij de hele week lekker binnen gaat spelen en op de bank gaat hangen met dvd-tjes. En dat wordt nog een hele opgaaf voor een jongen die nog geen tien minuten tv kan kijken Gelukkig is hij heel blij met zijn waterbaan waar voorlopig nog lang geen water in mag, vanwege infectiegevaar. De wond ziet er goed uit, het gaasje moet wel regelmatig worden vervangen, want de wond van de drain is nog open en dat duurt een week voor die dicht is. En dat is wel even vechten dan. Maar goed, we zijn lekker thuis en dat is het voornaamste.Kleine zus is nu bij de papa's en die komt vanmiddag hier naar toe, maar we willen ze nog even uit elkaar halen, dus ik ga vanmiddag denk ik even lekker met haar uitwaaien aan het strand. Verder ben ik even aan het rondkijken om nog een midweekje weg te gaan met zijn vieren. Onze hele vakantie valt een beetje in het water. Want voorlopig kan Daniel nog niet buiten spelen, dus we willen weg in de laatste week van zijn vakantie. De week van 13 augustus. Maar ik ben nu op zoek naar een midweekje ergens aan het strand (Nederland, Belgie) in een stacaravan of huisje in een park (Centerparcs ofzo). Maar midweekjes zijn bijna niet te krijgen in de zomervakantie.